Από τη ζωντανή εμφάνιση του Ορφέα στον Μύλο της Θεσσαλονίκης στις 15/04/2011...!Όπως θα καταλάβετε και στο βίντεο...η ομάδα του Διόνυσου ήταν και εκεί..! Η "Ομίχλη" βρίσκεται στο νέο cd του Θανάση Παπακωνσταντίνου (Ελάχιστος εαυτός) και η αρχική ερμηνεία ανήκει φυσικά στον Ορφέα Περίδη...απολαύστε τον Ορφέα σε ένα ξεχωριστό τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Στίχοι-Μουσική:Θανάση Παπακωνσταντίνου
ΣΤΙΧΟΙ: Φορώ το μαγικό σκουφί, π'αόρατο με κάνει γλιστρώ απ'το σεντονάκι της να φύγω στα κρυφά. Σκοτάδι είναι, παγωνιά, στα σπίτια όλοι κοιμούνται μ'από τις γρίλιες όνειρα βγαίνουν και συναντιούνται Σκοτάδι είναι, παγωνιά, τα σπίτια ολόκλειστα.
Την πόλη αφήνω πίσω μου ξάγρυπνος κι αναμμένος απ'το γεφύρι του Ξηριά περνώ αλλοπαρμένος και φτάνω πάνω στο βουνό, ψηλά στο Γκουνταμάνι. Ομίχλη έχει, νότισαν τα γένια του Μπαμπάνη. και φτάνω πάνω στο βουνό, τα σπίτια ολόκλειστα...
Με καλοδέχθη το βουνό, μου φτιάχνει προσκεφάλι με κάπαρη, με ρίγανη, με μέντα και θυμάρι. Παρακαλεί και τ'άγρια που χάρη του χρωστάνε να μου κρατήσουν συντροφιά και να παραφυλάνε. Παρακαλεί και τ'άγρια, τα σπίτια ολόκλειστα.
Πουλιά της νύχτας τραγουδάν για να με νανουρίσουν και την ψυχή, που ανοίγεται στον ύπνο, να κερδίσουν. Και βλέπω όνειρα τρελά και τον ληστή Μπαμπάνη να τουφεκάει τον ουρανό, να κλαίει στο Γκουνταμάνι. Και βλέπω όνειρα τρελά, τα σπίτια ολόκλειστα...
...Once upon a time in a country far far away a boy lived, very different from all the others. His name was Eftichis. Everything ran smoothly in his life until one day, many many years ago an incident made him see life from a different perspective. And suddenly, a big secret was revealed...!
1923, Τρίκαλα. Ο τοπικός φωτογράφος επιστέφει, με το μυαλό γεμάτο εικόνες που τράβηξε σε όλη του τη ζωή. Ξαφνικά, δέχεται μια επίσκεψη από έναν θρυλικό ληστή. Παρά το γεγονός ότι καταζητείται με αμοιβή, ο ηρωικός παράνομος αφήνει τα βουνά και αποφασίζει να φωτογραφηθεί...
σκηνοθεσία : Βασίλης Κοσμόπουλος
μουσική : Θανάσης Παπακωνσταντίνου σενάριο (από ένα ποίημα του Χρήστου Μπράβου) -- σκηνοθεσία 35mm, α/μ & έγχρ. , dolby digital, 12΄ (2005). 28ο Φεστιβάλ Ταινιών μικρού μήκους Δράμας (2005): Β' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας, Διάκριση «Κίνητρο» Ε.Κ.Κ. Τιμητική Διάκριση Ενδυματολογίας Τιμητική Διάκριση Σκηνογραφίας. Ειδικό Βραβείο Ποιότητας Ταινίας μικρού μήκους 2005 ΥΠΠΟ. 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινημ/φου (Τετουάν) 2007: Grand Prix Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας.
...κάποτε υπήρξαν κάποιοι "παράξενοι" τύποι που άφησαν έντονο το στίγμα τους στην παγκόσμια μουσική...σήμερα ο μοναδικός Johny Depp τους συναντά σε αυτή τη νέα ταινία-ντοκιμαντέρ η οποία έχει ως θέμα τι άλλο..;! τους ανεπανάληπτους DOORS..!!!Ladies and gentlemen...the Doors...!!!!Δείτε την...!!!!
Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ "ΤΡΑΤΑ" ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ "ΜΑΛΑΜΙΚΗ" ΒΡΑΔΙΑ!!!! ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ-ΤΡΑΤΑ LIVE @ PRINCIPAL NOV 2010 *RECORDED BY DIO*
Η ΤΡΑΤΑ ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ-ΠΡΩΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Με μια τράτα ολόχρυση με σουρωτήρι πάτο, στο σκότος πλέει αβύθιστη με πλήρωμα φευγάτο...
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..
Αντί πανιά πουκάμισα και για κουπιά τα χέρια, ψαρεύει αναστεναγμούς και τους πουλάει στ' αστέρια.
Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα ωρέ η κουρελού, γκιόσα. Βρε πότε 'δω και πότε αλλού μες τα πελάγη τ' ουρανού. Ωρέ πότε 'δω και πότε αλλού η βάρκα μας η κουρελού.
Χιλιάδες μάτια την κοιτάν καρδιές την προσκυνάνε, κι όσοι παραλογίζονται που πάει τη ρωτάνε.
Πηγαίνω μεσοπέλαγα με τ' άλμπουρα της νίκης, για να χτενίσω τα λυτά μαλλιά της Βερενίκης
Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα ωρέ η κουρελού, γκιόσα. Ρε πότε 'δω και πότε αλλού μες τα πελάγη τ' ουρανού. Ωρέ πότε 'δω και πότε αλλού η βάρκα μας η κουρελού
Φεγγάρι παλιοφέγγαρο φεγγάρι μεταξένιο, τη νύχτα κάνεις φωτεινή κι εμένα αλλοπαρμένο.
Οι πρώτοι και καλύτεροι σε ψάχναν στα ρυάκια, κι εγώ από τη Λάρισα σου στέλνω τραγουδάκια.
Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα ωρέ η κουρελού, γκιόσα. Ρε πότε 'δω και πότε αλλού μες τα πελάγη τ' ουρανού. Ωρέ πότε 'δω και πότε αλλού η σελήνη μας η κουρελού
Οι καταπληκτικές Τρύπες μας αποχαιρέτησαν 12 χρόνια πριν με την φανταστική "Γιορτή" στο τελευταίο τους δίσκο "Μέσα στη Νύχτα των άλλων"...
Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ...
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Spanish!
Mis palabras son un rezo suave
posan en tu ventana cerrada
y si las dejabas abrirían una fisura
de tu celdita hasta el infinito
Pero tu callas y lloras como un condenado sobre las cenizas que cubren el paraíso
sobre las cenizas
Al fuego todo que te quema, que consume tu alma
Allí fuera los caminos respiran sedientos, abiertos
Es el amor un viaje de fiesta a fiesta
Vive con migo en el viento, el fuego, la lluvia
nos esperan días vacíos, cielos rajados
Es el amor un viaje de herida a herida
Mis palabras son un deseo desesperado
luz apagado en el cuarto desgarbado
Y si las dejabas quemarían el silencio
y destruirían tu queja oculta
Pero tu callas y lloras como un condenado
sobra las cenizas que cubren el paraíso
sobre las cenizas
Al fuego todo que te quema, que consume tu alma
Allí fuera los caminos respiran sedientos, abiertos
Es el amor un viaje de fiesta a fiesta
Vive con migo en el viento, el fuego la lluvia
nos esperan días vacíos, cielos rajados
Es el amor un viaje de herida a herida
Al fuego todo que te quema, que consume tu alma
Allí fuera los caminos respiran sedientos, abiertos
Την ιδιαίτερη σχέση μας με τον κινηματογράφο την ξέρετε εδώ και καιρό...Αποφασίσαμε έτσι να εντάξουμε μια νέα ενότητα η οποία θα αφορά αποκλειστικά τον μαγικό κόσμο της 1ης(και όχι 7ης!) τέχνης.Κάθε μήνα θα σας παρουσιάζουμε και θα σας προτείνουμε παράλληλα την καλύτερη ταινία καθώς και τα επίσημα trailer αυτής.... Καλή μας αρχή!Φώτα ....έναρξη....5,4,3,2,1, και Action!!!
Γι'αυτό το μήνα επιλέξαμε .... Shutter Island (Το Νησί Των Καταραμένων )
Βρισκόμαστε στο 1954. Ο πρωταγωνιστής μας, ο Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) είναι αστυνομικός. Δείχνει σκληρός, αποφασισμένος και τραχύς -αν και λίγο αποπροσανατολισμένος. Τον πρωτοσυναντάμε ζαλισμένο πάνω σ' ένα καράβι, και μαζί του συστηνόμαστε στο συνεργάτη του, τον Chuck Aule (Mark Ruffalo): εκείνος δείχνει συμπαθής, προσαρμοστικός και έμπιστος. Ο συνδυασμός μοιάζει σωστός. Ήδη όμως από τις πρώτες απειλητικές νότες και τον σκοτεινό, ομιχλώδη ουρανό, συνειδητοποιούμε ότι ο προορισμός μας δεν προμηνύεται φιλόξενος. Κανείς άλλωστε δεν χαίρεται όταν φτάνει στο νησί των καταραμένων, το «Shutter Island», ένα νησί-φρούριο, που αξιοποιεί τη φυσική (και τεχνητή) του οχύρωση για να χρησιμοποιηθεί ως φυλακή υψίστης ασφαλείας για τους πιο επικίνδυνους, ψυχικά διαταραγμένους εγκληματίες. Η άφιξη εκεί είναι κάθε άλλο από ευχάριστη, ειδικά όταν κανείς φτάνει εκεί με αποστολή του την εξιχνίαση της εξαφάνισης μιας φόνισσας, η οποία το έσκασε με εντελώς ανεξήγητο τρόπο από το ίδρυμα.
Η υποδοχή τους θα είναι εξίσου αφιλόξενη: ο Teddy και ο Chuck απαγορεύεται να κουβαλούν τα όπλα τους, παραχωρούν κάθε εξουσία στο διευθυντή του ιδρύματος, ενώ τα γεγονότα τους αποκρύπτονται συστηματικά από τους μάρτυρες. Ξεγυμνωμένοι από κάθε ασφάλεια και βεβαιότητα, περνούν εθελουσίως μέσα από τα ηλεκτροφόρα κάγκελα του ιδρύματος και ξεκινούν την έρευνά τους, βρισκόμενοι απολύτως στο έλεος του μυστήριου, διφορούμενου Dr. John Cawley (Ben Kingsley) και των ριζοσπαστικών επιστημονικών πρακτικών του. Κι εκεί, μόνοι εναντίον όλων, αποκλεισμένοι λόγω καταιγίδας σ' ένα καταραμένο νησί όπου όλα τους προκαλούν να φύγουν, θα αρχίσουν να ξετυλίγουν έναν μίτο που αντί να διαλευκάνει το μυστήριο, θα τους οδηγήσει όλο και πιο βαθιά σ' έναν λαβύρινθο που γίνεται όλο και πιο σκοτεινός, όλο και πιο πνιγηρός, όλο και πιο παρανοϊκός. Ένας λαβύρινθος όπου οι τρόφιμοι του ιδρύματος, οι εχθρικοί φύλακες, οι κρυπτικοί γιατροί και οι μυστήριες συμπτώσεις, συμπλέκονται με το ταραγμένο μυαλό του κακοφορμισμένου Teddy, που βασανίζεται από ματωμένες μνήμες του πολέμου και το τραυματισμένο παρελθόν του. Παραισθήσεις, αναμνήσεις, θεωρίες συνομωσίας, ένα κομμάτι του Mahler που παίζει επίμονα στο γραμμόφωνο, ένας επαναλαμβανόμενος εφιάλτης και οι εμμονές, οι καταραμένες εμμονές του Teddy θα κλιμακώσουν την πλοκή, και μαζί, με τρόπο αριστοτεχνικό, θα κλιμακώσουν τα συναισθήματα και την ένταση. Ο φόβος δεν κρύβεται πια στις σκηνές, αλλά βαραίνει ολόκληρη την ατμόσφαιρα, ποτίζει κάθε πλάνο. Η υποβλητική μουσική, οι σκοτεινοί, δαιδαλώδεις διάδρομοι μέσα και οι απόκρημνοι βράχοι έξω, οι διαλεγμένοι χαρακτήρες (ιδανικό casting και ερμηνείες από τους Max von Sydow, Jackie Earle Haley, Emily Mortimer) και οι ρευστοί ρόλοι ανάμεσα στο καλό και το κακό, έχουν πια αρπάξει κι εμάς από την άλλη πλευρά της οθόνης και μας έχουν αποκλείσει στο 'Νησί των Καταραμένων' -και δεν ξέρουμε αν θέλουμε να φύγουμε τρέχοντας από τρόμο μαζί με τον Teddy ή αν θέλουμε να μείνουμε εκεί, να μη φύγουμε ποτέ από το αριστουργηματικό κινηματογραφικό σύμπαν που έπλασε ο Martin Scorsese. Ένα κινηματογραφικό σύμπαν εφιαλτικό και ονειρικό μαζί, που δεν βρίθει απλώς αναφορών, αλλά επιρροών και βιωμάτων. Βιωμάτων που ο Scorsese δεν παραθέτει απλώς επί της οθόνης για να τα θυμηθούμε, αλλά τα επαναπροσδιορίζει και τους δίνει νέα υπόσταση για να τα αγαπήσουμε ξανά από την αρχή. Στο «Shutter Island» κρύβεται ο Hitchcock, με τη στοιχειωμένη «Rebbeca» του και τον 'μόνο εναντίον όλων' πρωταγωνιστή του. Βρίσκονται εκεί τα noir του '40 και '50 με τους τσαλακωμένους, σκληροτράχηλους ντετέκτιβ. Είναι εκεί ακόμα κι ο Kubrick, με τους ανατριχιαστικά υποβλητικούς εφιάλτες του Teddy που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τη 'Λάμψη'. Μα κυρίως στο Shutter Island φωλιάζει ολόκληρος ο κινηματογραφικός κόσμος του ίδιου του Marty: Ήδη από την πρώτη σκηνή, καθώς ο Teddy ξεκινά το ταραγμένο ταξίδι του, μιλά στον καθρέφτη λέγοντας στον εαυτό του "Pull yourself together, Teddy", προσπαθώντας να πολεμήσει τους δαίμονές του. Μα δεν απευθύνεται μονάχα στον εαυτό του: ταυτόχρονα συνομιλεί με τον Travis του 'Ταξιτζή', που ρωτά οργισμένος το είδωλό του "are you talking to me?". Συναντά το Οργισμένο Είδωλο του Jake La Mota που προσπαθεί να δώσει κουράγιο στον εαυτό του λέγοντας στον καθρέφτη "Go get' em, champ!". Θυμάται τον Howard Hughes στο πιο πρόσφατο «Aviator» που παραληρεί, κι αυτός, μπροστά στον καθρέφτη: "The way of the future, the way to the future". Και μας υπενθυμίζει, πολύ απλά, γιατί ο Scorsese είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή σκηνοθέτες σήμερα: όχι μόνο για τις μνήμες που μας χάρισε, αλλά γι' αυτές που συνεχίζει να δημιουργεί.
